ROZDZIAŁ 2

    Po lekcji angielskiego podeszła do mnie wysoka blondynka o melodyjnym głosie. Była ładna i bardzo dziewczęca. Biała bluzeczka i brudno-różowa spódniczka, która sięgała jej do połowy uda leżały idealnie na jej smukłej sylwetce.

- Cześć, jesteś Lily. Prawda? - zapytała.

- Tak - uśmiechnęłam się lekko. Dziewczyna wyglądała na bardzo sympatyczną.

- Nazywam się Sophie Anderson. Chodź oprowadzę cię po szkole - pociągnęła mnie za rękę. Pokazała mi wszystkie sale, poszłyśmy na stołówkę i na koniec zaprowadziła mnie do biblioteki. Była ogromna i niesamowita. Mieściło się tu chyba ze sto tysięcy książek.

- Niepowtarzalny widok, co ? - usłyszałam Sophie, któa musiała zauważyć mój zachwyt.

- W życiu nie widziałam takiego księgozbioru - powiedziałam szczerze.

- Biblioteka dzieli się na kilka sektorów. Tutaj mamy szkole lektury, tam książki historyczne, a tam fantastyczne i mitologiczne - opowiadała, a ja słuchałam z zaciekawieniem.

- A tam ? - zapytałam po chwili.

- Tam znajdują się księgi zakazane - odpowiedziała - Wiesz, Blackhorn także ma swoje legendy, a dyrektor to dość przesądny facet i woli nie wyciągać na wierzch starych brudów - dodała po chwili, widząc moje zdziwienie. Nagle usłyszałyśmy dźwięk dzwonka na lekcje.

- Muszę lecieć, ale przyjdź do sklepu na Old Street 5. Poznam cię z kimś i oprowadzę po mieście - powiedziała i pobiegła na lekcje.

- Old Street. Orginalna nazwa - pomyślałam i udałam się na zajęcia.

    Pięć następnych lekcji zleciało bardzo szybko. Właśnie rozpoczęła się przerwa na lunch, więc szybkim krokiem udałam się do stołówki. I wtedy pierwszy raz spotkałam się ze swoim koszmarem.

- Ej, jak łazisz sieroto - usłyszałam piskilwy głos blondynki.

- Slucham? Przecież to ty na mnie wpadłaś - próbowałam się jakoś bronić.

- Och, jeju. Przecież to ty jesteś tą nową. Lilian, prawda? Posłuchaj mnie cukiereczku, może nie wiesz kto tu rządzi, więc ci powiem. Ja tu rządzę, rozumiesz? I jeśli mówię, że to ty na mnie wpadłaś, to tak jest i już. I znikaj już sierotko, bo marnujesz mój cenny czas - próbowałam przerwać jej ten słowotok, ale wymalowana blondynka napięcie sie odwróciła i odeszła. Za nią poszedł wysoki chłopak, który jak się później dowiedziałam miał na imię Paul i był kapitanem drużyny lacrosse.

- Nie przejmuj się nią. To Vivian Farewell, szkolna diva. Ona już tak ma, ale lepej z nią nie zaczynaj - podeszła do mnie Sophie - Idziemy na lunch ? - zapytała. Już miałam się zgodzić, ale nagle zobaczyłam jego.

- To niemożliwe - pomyślałam. To był on. Chłopak z mojego snu. Identyczny w każdym calu. Widziałam te same oczy, te same usta. Usłyszałam ten sam głos.

- Wiesz co Sophie, muszę coś jeszcze załatwić - powiedziałam i pobiegłam za chłopakiem. Rozmawiał z jakąś dziewczyną. Przystanęłam na chwilę, żeby mu się przyjrzeć. Nawet nie spostrzegłam się, że jak głupia gapię się na niego przez dobre parę minut. Chłopak zauważył to i zaczął zmierzać w moim kierunku.

- Mogę w czymś pomóc? - usłyszałam jego głos. Był niczym melodia dla moich uszu.

- Nie, to znaczy tak. Jestem nowa i nie mogę znaleźć sali od historii - skamałam. Dobrze wiedziałam, gdzie mam następną lekcję.

- Nowa, no tak. Da się to zauważyć - mruknął pod nosem - Chętnie cię zaprowadzę - dodał po chwili.

- Dzięki - uśmiechnęłam się lekko.  Szliśmy korytarzem w milczeniu, ale spostrzegłam, że chłopak co chwilę na mnie zerka.

- To tutaj - pokazał ręką na salę - Jestem Aron - przedstawił się.

- Lily - odpowiedziałam cicho.

- Lily Barkley? - zapytał lekko pobudzony.

- Tak, skąd to wiesz? - lekko się zdziwiłam.

- To małe misteczko - odpowiedział i tyle go widziałam.

   Historia ciągnęła się mozolnie. Nauczycielka opowiadała nam o baroku we Włoszech, ale moje myśli krążyły wokół Arona. Był niesamowity, ale bardziej zastanawiało mnie to jak mógł mi się śnić. I to jeszcze w takim koszmarze. Może powinnam go lepiej unikać? Z drugiej strony był nieziemsko przyciągający. Ale co jeśli to było właśnie pułapką? Skarciłam się w myślach. W końcu chłopak nie był jakimś Edwardem ze "Zmierzchu". A ten sen ? Może to wcale nie był on. Tylko ktoś podobny. Z moich rozważań wyrwał mnie dzwonek. Koniec lekcji. Koniec pierwszego dnia w nowej szkole. Wysłałam esemesa do Rebeccy, aby sama wróciła do domu i wyszłam ze szkoły. Chciałam udać się do sklepu, o którym mówiła mi Sophie. Jednak nie wiedziałam jak tam trafić. Podeszłam do staruszka stojącego na przystanku i zapytałam o drogę. Okazało się, że muszę przejść przez park i skręcić w uliczkę za biblioteką miejską, która w żadnym razie nie dorastała do pięt tej szkonej. Old Street - było tam bardzo ponuro. Zobaczyłam sklep i weszłam do środka.

Wyglądał on bardziej jak rupieciarnia.

- Halo - powiedziałam.

- Oh, Lily. Chodź, czekamy na ciebie - zobaczyłam uśmiechniętą Sophie i kamień spadł mi z serca.

- Cześć - powiedziałam wchodząc na zaplecze.

- To jest Shy - Sophie przedstawiła mnie dziewczynie, która siedziała na kanapie.

- Hejka, ty musisz być Lily - powiedziała.

- Wszyscy mnie tu już znają? - zapytałam lekko rozbawiona.

- No wiesz, nie każdy swojego pierwszego dnia zadziera z Vivian, za co już cię lubię - uśmiechnęła się zawadiacko.

- Czyli, tutaj macie swoje miejce spotkań? - zapytałam.

- Bez przesady. To sklep moich rodziców. Przychodzę tu z Shy po szkole, ale teraz kiedy się zakolegowałyśmy możemy przychodzić tu w trzy - uśmiechnęła się Sophie.

- Pewnie - odpowiedziałam. 

   Całe popołudnie spędziłyśmy rozmawiając i śmiejąc się. Dziewczyny opowiedziały mi o Blackhorn i o uczniach liceum. Okazało się, że Vivian to niezłe ziółko, a Paul to jej nieoficjalny chłopak. Tak wiem to dość skomplikowane. 

- A Aron? - wypaliłam nagle.

- Aron? Jeden z popularnych, ale trzymaj się od niego z daleka - powiedziała Shy.

- Czemu? - zapytałam.

- To nie jest fajny gość. Uwierz mi na słowo. Przyjaźni się z Viv i jest dość skomplikowany, ale na pewno nie jest miłym i dobry facetem. Radzę ci go unikać - wyjaśniła Shy.

- Shy ma rację - dodała blondynka.

- Dobrze, zapamiętam, ale teraz muszę się zbierać się do domu. Zrobiło się bardzo późno - powiedziałam i pożegnałam się z dziewczynami. Spacerek po Blackhorn w świetle księżyca to naprawdę nic przyjemnego, lecz gdy weszłam do parku przeszły mnie ciarki po plecach. Bałam się. Rozglądałam się na boki, jakbym czekała na to, że jakiś potwór wysoczy z krzaków. Nagle usłyszałam szelest i zobaczyłam jego. Moje przerażenie sięgnęło zenitu. Aron stał i patrzył się na mnie, a zaraz potem jakby rozpłynął się w powietrze. Rzucułam się pędem przed siebie. Nie wiem czy biegłam 10 minut czy godzinę. Uspokoiłam się dopiero za drzwiami domu. 

- Lilian, na litość czy ktość cię gonił? Wyglądasz na przerażoną - usłyszałam zatroskany głos ciotki. Odetchnęłam z ulgą.

- Nie. Po prostu przestraszyłam się psa sąsiadów - powiedziałam.

- Nasi sąsiedzi nie mają psa - odparła Margaret. 

- To pewnie się przybłąkał. Rebecca jest w domu? - zmieniłam temat. Przecież nie mogłam powiedzieć jej prawdy. Uznałaby mnie za wariatkę.

- Tak, jest w swoim pokoju - powiedziała.

- To dobrze, ja też idę się położyć - odparłam i poszłam do swojej sypialni. Szczelnie zasłoniłam okno, przebrałam się w piżamę i położyłam do łóżka. Szybko zasnęłam i znów przyśnił mi się ON.

*****

No to mamy drugi rozdział. Akcja niedługo rozpocznie się na dobre, obiecuję. I pamiętacie, jeśli czytacie moje opowiadanie to komentujcie. To bardzo motywuje. ;***